• Erleyne Brookman

De weg naar de Matterhorn

We zitten aan de keukentafel om de doelen voor volgend jaar te bepalen. De doelen op kantoor krijg ik keurig eind november op een spreadsheet. Maar sinds ik naast mijn werk voor mezelf aan de slag ben, merk ik dat het helemaal niet zo vanzelfsprekend is. Tot ik de weg naar de Matterhorn bedacht.





Als je niet weet waar je naar toe gaat, is elke richting goed.

Ik heb met een aparte afwijking wat doelen betreft. Ik haat ze eigenlijk. Maar zonder een doel ben ik niet vooruit te branden. Dus zodra iemand me een target geeft, ga ik rennen. Een eigenschap waar je soms ver mee komt. Het wordt wat lastiger als die externe druk weg is. Dus zit ik na een uur nog steeds naar een leeg blaadje te kijken. 'Misschien de Matterhorn dan?' Ik hoor het mezelf zeggen en ik schrik me een ongeluk. Dat gaat ver boven mijn huidige niveau. En daarnaast, waarom kies je die berg? Er zijn veiligere bergen die minimaal even uitdagend zijn. Aan de andere kant, waarom ga je dan überhaupt bergbeklimmen.

Aan de andere kant, waarom ga je überhaupt bergbeklimmen?

De Matterhorn, hij staat op papier. En ineens is er een onzalig project geboren. Ik wil niet alleen de Matterhorn beklimmen. Ik wil hem beklimmen om aandacht te vragen voor de kracht van vrouwelijk leiderschap. Ik durf het bijna niet uit te spreken, maar: Here we go!


Waarom er meer aandacht nodig is

2019 stond in het teken van mijn stem vinden. Ik kwam er achter dat ik iets te vertellen heb. En dat mensen ook luisteren! Daar wil ik meer mee doen. Want de wereld waardeert vrouwelijk leiderschap nog steeds onvoldoende. Door stereotypering worden vrouwen in het bedrijfsleven en daarbuiten onderschat. Dat schreef o.a. het Parool afgelopen jaar weer eens. Niet alleen door anderen, waarschijnlijk het meest door zichzelf.

Dat is zonde, omdat we sterke leiders goed kunnen gebruiken. In een tijd van verandering, klimaatcrisis en nieuwe machtsverhoudingen. Niet dat vrouwelijke leiders alles oplossen. We geven in ieder geval een andere kijk op zaken. Het is toch zonde om 50% van de potentiële leiders niet aan tafel uit te nodigen.


De top is wat ons aantrekt, maar het is de klim die echt telt.

De klim naar de top van de Matterhorn wordt de zwaarste tocht die ik tot nu toe ondernomen heb. Ik moet sneller worden, technisch handiger. Een heleboel moed verzamelen. En een goed team om me heen krijgen.

Ik doe het op mijn eigen manier. Te langzaam volgens de boekjes waarschijnlijk. Leunend op mijn creativiteit, eindeloze doorzettingsvermogen en de wil om er wat van te maken. Je volgt de weg naar de Matterhorn op deze site of op Instagram.



21 keer bekeken
 
 

©2020 door She Moves Mountains.